مدتیست که جنبش سبز فعالیت و شادابی خودش رو از دست داده و متاسفانه با تمام پتانسیلهای بالایی که داره، کمی منفعل شده. دلیل اصلی این مطلب هم هزینه سنگینی هست که حاکمیت به هر حرکت جنبش تحمیل میکنه. هزینه هایی که بخش قابل توجهی از جنبش در حال حاضر، حاضر به پرداخت اونها نیستند.
به همین دلیل هم به نظر نمیاد که برنامه تظاهرات خیابانی یا اعتراضاتی از این قبیل با استقبال قابل قبولی از طرف حامیان جنبش سبز مواجه بشه.
در همین راستا فکر میکنم اولین گام باز گرداندن امید به جنبش و یاد آوری بیشمار بودن طرفدارانش هست، گامی که بسیار کم هزینه یا بدون هزینه باشه تا بتونه تعداد قابل توجهی از حامیان رو با خودش همراه کنه و دوباره ریشه امید رو در جامعه بگسترانه.
از این رو میخواستم پیشنهاد کنم که از اول ماه رمضان، در کوچه و خیابان، به رهگذران و افراد غریبه سلام کنیم، سلامی کوتاه و بدون مکث، یعنی در حین عبور از کنار یک رهگذر فقط یک سلام بگیم و رد بشیم، اون رهگذر یا میدونه جریان چیه و امیدوارتر میشه یا نمیدونه و تعجب میکنه و اگر یکی دو بار دیگه هم با افرادی مواجه بشه که بهش سلام میکنند کنجکاو میشه و میپرسه و میفهمه جریان چیه.
بنظرم هم خطر این کار از هر کار دیگه ای کمتره و هم احتمال اینکه بشه مردم رو باهاش همراه کرد زیاده، ضمن اینکه شما کمتر کسی رو پیدا میکنید که جواب سلام شما رو نده و به همین دلیل اون شخص نادانسته در کمپین سلام سبز ما شریک میشه.
تنها مشکل این کار ایجاد یک هسته اولیه و شکستن سکون اولیه و رسوندن پیام سبزمون به جامعه است، اگر بتونیم تا شروع ماه رمضون (میگم ماه رمضان فقط به این خاطر که یک زمان مشخص نزدیک هست و ضمن اینکه مردمی هم که روزه میگیرند هم آمادگی عوض شدن و تغییر رفتار رو در این ماه دارند) تبلیغات و اطلاع رسانی مناسبی داشته باشیم، شاید بتونیم تا بعد از ماه رمضان جامعه ای داشته باشیم که دوبار قدرت خودش و بیشمار بودن همراهانش رو متوجه شده باشه و آماده گامهای بعدی باشه
به همین دلیل هم به نظر نمیاد که برنامه تظاهرات خیابانی یا اعتراضاتی از این قبیل با استقبال قابل قبولی از طرف حامیان جنبش سبز مواجه بشه.
در همین راستا فکر میکنم اولین گام باز گرداندن امید به جنبش و یاد آوری بیشمار بودن طرفدارانش هست، گامی که بسیار کم هزینه یا بدون هزینه باشه تا بتونه تعداد قابل توجهی از حامیان رو با خودش همراه کنه و دوباره ریشه امید رو در جامعه بگسترانه.
از این رو میخواستم پیشنهاد کنم که از اول ماه رمضان، در کوچه و خیابان، به رهگذران و افراد غریبه سلام کنیم، سلامی کوتاه و بدون مکث، یعنی در حین عبور از کنار یک رهگذر فقط یک سلام بگیم و رد بشیم، اون رهگذر یا میدونه جریان چیه و امیدوارتر میشه یا نمیدونه و تعجب میکنه و اگر یکی دو بار دیگه هم با افرادی مواجه بشه که بهش سلام میکنند کنجکاو میشه و میپرسه و میفهمه جریان چیه.
بنظرم هم خطر این کار از هر کار دیگه ای کمتره و هم احتمال اینکه بشه مردم رو باهاش همراه کرد زیاده، ضمن اینکه شما کمتر کسی رو پیدا میکنید که جواب سلام شما رو نده و به همین دلیل اون شخص نادانسته در کمپین سلام سبز ما شریک میشه.
تنها مشکل این کار ایجاد یک هسته اولیه و شکستن سکون اولیه و رسوندن پیام سبزمون به جامعه است، اگر بتونیم تا شروع ماه رمضون (میگم ماه رمضان فقط به این خاطر که یک زمان مشخص نزدیک هست و ضمن اینکه مردمی هم که روزه میگیرند هم آمادگی عوض شدن و تغییر رفتار رو در این ماه دارند) تبلیغات و اطلاع رسانی مناسبی داشته باشیم، شاید بتونیم تا بعد از ماه رمضان جامعه ای داشته باشیم که دوبار قدرت خودش و بیشمار بودن همراهانش رو متوجه شده باشه و آماده گامهای بعدی باشه